Texel

“Is daar nog wel werk in? Iedereen kan tegenwoordig wel een fotootje maken met zijn telefoon?”

Dat is een vraag cq. opmerking die ik regelmatig krijg te horen. En ergens zit er een kern van waarheid in.

We maken meer foto’s dan ooit tevoren en hebben met een mobiele telefoon op zak eigenlijk ook gelijk een camera bij ons waar je te pas en te onpas foto’s mee kan schieten.

Ik maak hier zelf ook dankbaar gebruik van en elke uitspatting van onze golden retriever pup wordt op dit moment vastgelegd en gedeeld met mijn vrouw, mijn familie en mijn vrienden. En dat zijn leuke foto’s omdat ze iets laten zien over wat ik nu grappig, leuk of opvallend vind.

Maar het blijven natuurlijk snapshots en meestal zijn dit niet de meest doordachte composities, belichtingen en momenten. En dat hoeft ook niet want daar worden de foto’s ook niet op beoordeeld.

Wat als het allemaal even wat serieuzer wordt? Wat als iemand er bijvoorbeeld (plots) niet meer is? Zijn dan de foto’s die op je telefoon staan ook van de juiste kwaliteit om bijvoorbeeld te gebruiken als afscheidsfoto? En staat diegene op de foto zoals hij of zij herinnerd wil worden? Het is natuurlijk een doemscenario maar toch krijg ik met enige regelmaat een vraag of ik iemand uit bv. een groepsfoto kan photoshoppen omdat ze niet een foto hebben waar de persoon in kwestie alleen op staat. Dit doe ik met alle liefde maar vaak houd de kwaliteit van deze foto’s nogal te wensen over en moet ik er echt het beste van zien te maken.

Maar dit was eigenlijk helemaal niet de kant die ik op wilde gaan met dit verhaal, haha. Dus laat ik nog een keer opnieuw beginnen.

“Is daar nog wel werk in? Iedereen kan tegenwoordig wel een fotootje maken met zijn telefoon?”

Klopt! Iedereen kan een fotootje maken. Maar kan iedereen een goede foto maken in bijna alle omstandigheden? Ik denk het niet.

Ga maar eens na zonsondergang naar buiten en probeer daar iemand in beweging op de foto te zetten. Zonder flits: een bewogen foto. Met flits: Een lelijke foto met flits

Ga maar eens onder TL-licht staan naast een raam waar daglicht doorheen komt. Resultaat: Gekke kleuren (groen, blauw, geel, paars)

Ga maar eens iemand tegen de zon in fotograferen. Persoon is onderbelicht en de achtergrond met een beetje pech nog steeds overbelicht, en dat was zeer waarschijnlijk niet de bedoeling die je bij het maken van deze foto had.

Ga maar…
Ga maar…
Ga maar lekker zelf invullen, hihi. Er zijn genoeg momenten te bedenken waar je telefoon of camera voor de gek wordt gehouden en verkeerde beslissingen maakt.

En dan heb ik 1 aspect nog niet eens belicht (haha, woordgrapje) maar what about de persoon achter de camera?
Ik ben ervan overtuigd dat die ook een erg belangrijke rol speelt. Misschien wel de belangrijkste op bepaalde momenten.

“Leuke foto’s hoor, maar die fotograaf was wel erg aanwezig tijdens onze bruiloft”
“Prima plaatje alleen voelde ik me totaal niet op mijn gemak tijdens de fotoshoot”

Laten we het zo stellen: Je kan het als fotograaf makkelijk niet goed doen. Een verkeerd woord, arrogantie, bijdehand gedoe of whatever: het wordt niet gewaardeerd. En terecht!! Mensen laten je toe op belangrijke momenten in hun leven, geven jou de eer om een stukje van hun familiegeschiedenis te worden, geven hun zuurverdiende geld uit aan jouw foto’s.

De omgang met mensen die ik mag fotograferen vind ik heel belangrijk. Dit is voor mij de basis van het resultaat van de foto’s die ik maak en ik hou daarom dus ook niet van klik en klaar. Ik investeer soms liever wat meer tijd in de persoon die ik fotografeer dan dat ik daadwerkelijk aan het fotograferen ben. Want waarom zou ik 100 foto’s maken van iemand die zich niet op zijn of haar gemak voelt terwijl ik beter resultaat haal met 20 foto’s van iemand die dat wel doet? En dat is denk ik wel iets waar je in dit digitale tijdperk verschil mee kan maken. Make it personal again! Hooah!

P.S. Misschien zit je je wel het hele verhaal lang af te vragen waarom de titel van het verhaal Texel is, maar dat is dus de naam van ons puppy!!

BewarenBewaren

BewarenBewaren